ZWOLNIENIA Z VAT

ZWOLNIENIA Z VAT

MF spodziewa się, że w listopadzie Rada UE podejmie decyzję w sprawie wniosku Polski o przedłużenie do 2015 r. zwolnienia z VAT dla podatników o obrotach do 150 tys. zł - poinformowała PAP Wiesława Dróźdż z Ministerstwa Finansów. Rzeczniczka prasowa administracji podatkowej w MF wyjaśniła, że obecny limit do zwolnienia tzw. podmiotowego z VAT w wysokości 150 tys. zł Polska może stosować na podstawie decyzji derogacyjnej Rady UE do końca 2012 r. Ze zwolnienia takiego korzystają firmy, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym kwoty 150 tys. zł. Firmy takie nie muszą wystawiać faktur VAT i składać deklaracji dot. podatku od towarów i usług. Dróżdż wskazała, że aby zapewnić możliwość dalszego stosowania rozwiązania korzystnego dla przedsiębiorców, rząd polski, na wniosek Ministra Finansów w marcu br. zwrócił się do Stałego Przedstawicielstwa RP przy Unii Europejskiej o przekazanie Komisji Europejskiej wniosku o przedłużenie istniejącej derogacji do końca grudnia 2015 r. - Z informacji uzyskanych w Przedstawicielstwie wynika, że projekt decyzji derogacyjnej na początku października ma być przekazany przez Komisję Europejską do Rady UE. Można się spodziewać, że decyzja w tej sprawie zostanie podjęta przez Radę UE w listopadzie br.

KONTA FIRMOWE

FIRMOWE KONTA BANKOWE

Przedstawiam wszystkim prowadzącym działalność gospodarczą kilka
.najlepszych        kont bankowych
Wystarczy kliknąć w link i tam znajdą się potrzebne informacje

MERITUM BANK  http://pilich.ebrokerpartner.pl/short/8rcl

MBANK http://pilich.ebrokerpartner.pl/short/65kt

IDEA BANK http://pilich.ebrokerpartner.pl/short/3khn

SKŁADKI ZUS

PAŁAC ZUS

SKŁADKI ZUS -KILKA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZYCH ZUS: Składki ZUS przy prowadzeniu kilku działalności Wtorek, 18 września (06:00) Przedsiębiorca prowadzący jednocześnie kilka firm często ma wątpliwości, jakim ubezpieczeniom w ZUS będzie z tego tytułu podlegał i jakie składki opłacał. Ilość prowadzonych przez przedsiębiorcę firm nie zwiększa jego zobowiązań z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Natomiast w zależności od rodzaju prowadzonej działalności będzie on opłacał jedną lub dwie (bądź więcej) składki zdrowotne. Kiedy ubezpieczenia społeczne są zawsze obowiązkowe? /©123RF/PICSEL Osoba prowadząca pozarolniczą działalność podlega z tego tytułu obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym, czyli emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu. Obligatoryjne jest też dla niej ubezpieczenie zdrowotne. Charakter dobrowolny ma dla przedsiębiorcy ubezpieczenie chorobowe, do którego może on przystąpić wyłącznie na złożony przez siebie wniosek. Obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu przedsiębiorca podlega od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania jej wykonywania, z wyłączeniem okresu, na który została ona zawieszona na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Podstawa wymiaru składek Składki na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne każdy przedsiębiorca opłaca od zadeklarowanej przez siebie podstawy wymiaru. W przypadku składek społecznych podstawa ta nie może być niższa niż 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek emerytalno-rentowych na dany rok kalendarzowy. W 2012 r. najniższa miesięczna podstawa ich wymiaru wynosi 2.115,60 zł. Dla nowych przedsiębiorców minimalna miesięczna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne wynosi 30% kwoty minimalnego wynagrodzenia (aktualnie 450 zł, tj. 30% z kwoty 1.500 zł). Z kolei podstawa wymiaru składki zdrowotnej przedsiębiorcy nie może być niższa niż 75% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w IV kwartale roku poprzedniego, włącznie z wypłatami z zysku. W 2012 r. najniższa miesięczna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne dla takiej osoby wynosi 2.828,31 zł. Składki społeczne przy kilku firmach Dla osoby prowadzącej kilka rodzajów pozarolniczej działalności ubezpieczenia społeczne są zawsze obowiązkowe z jednego wybranego przez nią rodzaju działalności (art. 9 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Z pozostałych działalności nie podlega ona tym ubezpieczeniom ani dobrowolnie, ani obowiązkowo (przykład 1). Inne zasady przy składce zdrowotnej Inaczej sprawa wygląda ze składką na ubezpieczenie zdrowotne w przypadku, gdy przedsiębiorca prowadzi kilka pozarolniczych działalności. Ubezpieczony prowadzący działalność pozarolniczą uzyskujący przychody z więcej niż z jednego rodzaju działalności, składkę na ubezpieczenie zdrowotne opłaca odrębnie od każdego z nich (np. prowadzenie spółki cywilnej i pozarolniczej działalności gospodarczej). Z zastrzeżeniem, że jeżeli uzyskuje przychody z więcej niż jednej spółki (także w ramach tego samego rodzaju), to składkę na ubezpieczenie zdrowotne opłaca odrębnie od każdej prowadzonej spółki (przykład 2). W art. 82 ust. 5 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych określono co należy rozumieć pod pojęciem "rodzaje działalności". Do rodzajów tych zalicza się m.in. działalność gospodarczą prowadzoną w formie: 1) spółki cywilnej, 2) jednoosobowej spółki z o.o., 3) spółki jawnej, 4) spółki komandytowej, 5) spółki partnerskiej. Wśród rodzajów działalności wymienionych w tym artykule wymienia się również wykonywanie: działalności twórczej lub artystycznej (jako twórca lub artysta), wolnego zawodu (opodatkowanego ryczałtem lub na zasadach ogólnych), innej niż wcześniej wymienione pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych. Kiedy jedna składka zdrowotna? Jako jeden z rodzajów działalności występuje "inna niż wcześniej wymieniona pozarolnicza działalność gospodarcza prowadzona na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych". Osoby prowadzące indywidualnie tego typu działalności na własny rachunek na podstawie wpisu do CEIDG (także gdy w ramach jednego wpisu wykonują kilka działalności) opłacają składkę na ubezpieczenie zdrowotne w pojedynczej wysokości. Traktuje się je jako prowadzące działalność tego samego rodzaju (przykład 3). Przykład 1 Pani Ewelina prowadzi dwie pozarolnicze działalności gospodarcze. Pierwsza to sklep ze sprzętem RTV AGD, druga - usługi ksero. Pani Ewelina chce podlegać obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu świadczenia usług ksero. Zatem tylko z tej działalności zobowiązana jest opłacać składki na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne. Przykład 2 Pan Piotr prowadzi dwie spółki cywilne na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Zobowiązany jest opłacać składkę zdrowotną odrębnie od każdej prowadzonej spółki cywilnej. Przykład 3 Pan Marcin prowadzi dwie firmy na własny rachunek na podstawie wpisu do CEIDG. Pierwsza to obróbka drewna, druga to produkcja kostki brukowej. Pan Marcin zobowiązany jest opłacać jedną składkę na ubezpieczenie zdrowotne. Jest to bowiem jeden rodzaj działalności według przepisów ustawy zdrowotnej. Podstawa prawna Ustawa z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. nr 205, poz. 1585 ze zm.) Ustawa z dnia 27.08.2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. nr 164, poz. 1027 ze zm.) autor: Aneta Dąbrowska Gazeta Podatkowa nr 75 (907) z dnia 2012-0

OPODATKOWANIE PRYWATNEJ POŻYCZKI

Rozmiar tekstu: A A A Odsetki od prywatnego kredytu można zaliczyć do kosztów prowadzonej działalności Poniedziałek, 20 sierpnia (11:26) Zdarza się, że osoby prowadzące działalność gospodarczą zawierają umowy kredytów jako osoby prywatne, a następnie wykorzystują tak pozyskane środki do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Dzieje się tak najczęściej dlatego, że kredyty te są bardziej dostępne i mniej kosztowne. Za takim rozwiązaniem przemawia również fakt, iż odsetki od takich kredytów można uznać za koszt podatkowy prowadzonej działalności gospodarczej. Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z pewnymi wyjątkami określonymi przez ustawodawcę. Generalnie należy zatem przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ustawy o PIT nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Podkreślić przy tym należy, iż ciężar wykazania związku przyczynowo-skutkowego z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne. Należy jednak zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o PIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów). Natomiast w myśl art. 23 ust. 1 pkt 32 tej ustawy, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów naliczone, lecz nie zapłacone albo umorzone odsetki od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów). Artykuł 23 ust. 1 pkt 33 ustawy o PIT stanowi z kolei, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek, prowizji i różnic kursowych od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji. Oznacza to, iż warunkiem uznania za koszt podatkowy prowadzonej działalności gospodarczej, odsetek od kredytu jest istnienie związku przyczynowo-skutkowego między zaciągniętym kredytem, a przychodem z działalności gospodarczej oraz fakt ich zapłacenia. Ponadto odsetki te nie mogą zwiększać kosztów inwestycji. Należy przy tym podkreślić, że przepisy ustawy o PIT, nie uzależniają możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów, wydatków poniesionych na spłatę odsetek od kredytów przeznaczonych na sfinansowanie kosztów prowadzonej działalności gospodarczej, od klasyfikacji czy nazwy kredytów stosowanych przez instytucje finansowe, jak również od rodzaju zaciągniętego kredytu. Wobec powyższego należy zatem potwierdzić, iż odsetki od "prywatnego" kredytu mogą stanowić koszt podatkowy prowadzonej działalności gospodarczej, oczywiście pod warunkiem że kredyt pozostaje w związku z uzyskiwanymi z tego źródła przychodami. Pamiętać jednak należy, że w tym celu odsetki od kredytu muszą zostać faktycznie zapłacone i należycie udokumentowane. To korzystne dla podatników stanowisko potwierdzają również organy podatkowe. Przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z dnia 24 lutego 2012r. (znak IBPBI/1/415-1195/11/AP) stwierdził że: "nie można odmówić prawa do zaliczenia w koszty zapłaconych odsetek od kredytu zaciągniętego przez podatnika, w sytuacji gdy kredyt ten został zaciągnięty poza tą działalnością, ale środki pieniężne z niego uzyskane zostały wydatkowane np. na zakup składnika majątku wykorzystywanego w tej działalności". Organ podatkowy tym samym potwierdził, że do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej można zaliczać odsetki od kredytu zaciągniętego na wykup lokalu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. Natomiast zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy wyrażonego w interpretacji indywidualnej z dnia 14 kwietnia 2011 r. (znak ITPB1/415-68/11/RR): "wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na spłatę odsetek od kredytów gotówkowych, mogą być zaliczone do kosztu uzyskania przychodu, o ile w istocie pozyskane w ten sposób środki pieniężne przeznaczone zostały, na sfinansowanie bieżącej działalności gospodarczej tj. zakup sprzętu biurowego, zapłatę czynszu za lokal". Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w interpretacji indywidualnej z dnia 27 lipca 2012r. (znak IPTPB1/415-331/12-2/MG) z kolei zauważył, że: "wydatki poniesione na spłatę odsetek (z uwzględnieniem art. 23 ust. 1 pkt 32 ww. ustawy), od zaciągniętego kredytu prywatnego w części przeznaczonej na uregulowanie zobowiązań z tytułu zakupów dla potrzeb działalności gospodarczej oraz na spłatę kredytu zaciągniętego dla potrzeb tejże działalności, będą mogły stanowić w tej części koszt uzyskania przychodów prowadzonej przez Wnioskodawczynię pozarolniczej działalności gospodarczej". Reasumując, jeżeli podatnik prowadzący działalność gospodarczą zaciągnął kredyt jako osoba prywatna, a następnie tak uzyskane środki przeznaczył na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, to ma on możliwość zaliczenia odsetek od tego kredytu do kosztów uzyskania przychodów tej działalności. Jarosław Włoch aplikant radcowski, konsultant podatkowy w Departamencie Doradztwa Podatkowego Małopolskiego Instytutu Studiów Podatkowych w Krakowie Artykuł ma charakter jedynie informacyjny i stanowi publikację zainspirowaną treścią artykułów prasowych, interpretacji organów podatkowych i orzeczeń sądów administracyjnych. Nie stanowi porady ani opinii podatkowej czy prawnej w rozumieniu art. 2 ust. 1 i art. 31 ustawy o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 1996 r. Nr 102, poz. 475, ze zm.) i jest odzwierciedleniem poglądów wyrażanych przez autorów publikacji. Małopolski Instytut Studiów Podatkowych Sp. z o.o. nie bierze odpowiedzialności za ewentualne skutki podejmowanych decyzji na ich podstawie.

KOSZTY REPREZENTACJI

Piątek, 20 lipca (17:14) Przedsiębiorcy, oprócz działań mających na celu bezpośrednie osiąganie zysku, stosują często zabiegi mające pośrednio zachęcić potencjalnych kontrahentów do zawierania transakcji właśnie z nimi. Generuje to niejednokrotnie niemałe koszty. Warto jednak zwrócić uwagę, że ustawodawca zarówno osobom fizycznym jak i prawnym zabrania zaliczać do kosztów uzyskania przychodu tzw. kosztów reprezentacji. Jednak określenie, co należy do nich zaliczać, budzi wśród podatników wiele problemów. Obie ustawy o podatkach dochodowych (PIT, CIT) wymieniają wśród kosztów reprezentacji w szczególności wydatki poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych, nie definiując reprezentacji w żaden bliższy sposób. Nie można więc się dziwić, że wśród podatników panuje przekonanie, że reprezentację należy łączyć wyłącznie z wytwornością i okazałością, gdyż opierają się oni na słownikowej definicji tego wyrażenia (zawartej np. w Słowniku języka polskiego pod red. M. Szymczaka, Wydawnictwo PWN, Warszawa 1992), według której jest to "okazałość, wystawność, wytworność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną". Sądy administracyjne i organy podatkowe od jakiegoś czasu walczą z takim pojmowaniem kosztów reprezentacji, powtarzając, że wystawność określonych działań nie jest warunkiem koniecznym uznania danych kosztów za koszty reprezentacji, tak m.in. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 11.02.2011r., o sygn. III SA/Wa 1512/10: "Zdaniem Sądu, niezasadne jest akcentowanie wystawności i okazałości jako elementów nadających określonemu wydatkowi cechy kosztu poniesionego na reprezentację. W wyroku z 5 maja 1998 r. sygn. akt SA/Sz 1412/97 (LEX nr 32951) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "reprezentacja" nie musi odnosić się do okazałości, wystawności, a odnosi się do dobrego reprezentowania firmy, które może polegać na odpowiednim ubiorze pracowników, wystroju firmy, jej logo, sposobie podejmowania klientów.", natomiast według wyroku tego samego sądu z dnia 13.09.2010r., o sygn. III SA/Wa 752/10: "wydatki takie mają się przyczynić do pozytywnego względem Spółki nastawienia kontrahentów i klientów.". Najpopularniejszym sposobem na zaprezentowanie pozytywnego wizerunku firmy, uznawanym powszechnie przez organy podatkowe za reprezentację, są posiłki serwowane w restauracjach, poza siedzibą przedsiębiorstwa. Uważa się bowiem, że w przeciwieństwie do posiłków w siedzibie firmy, które uznaje się za zwyczajowo przyjęte w ramach spotkań służbowych i nie kwalifikuje się ich jako kosztów reprezentacyjnych, zaproszenie kontrahenta do restauracji ma na celu bezpośrednie kształtowanie wizerunku gospodarza jako podmiotu gościnnego i hojnego. Podkreślił to np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24.02.2011r., o sygn. I SA/Po 917/10: "Organizowanie zatem spotkań z kontrahentami w restauracji, także wtedy, gdy poświęcone są omówieniu spraw służbowych, może mieć wpływ na ich nastawienie do gospodarza i taki jest cel wyboru takiego miejsca spotkania.". W wydanym niedawno orzeczeniu WSA w Łodzi uznał za koszty reprezentacji także wydatek poniesiony w celu przygotowania członków zarządu do wystąpień przez osobę z dużym doświadczeniem w wystąpieniach publicznych. Argumentował to tym, że działania takie były nakierowane na wykreowanie pozytywnego wizerunku spółki i stwarzania jej dobrego obrazu w oczach kluczowych partnerów handlowych, co mieści się w pojęciu reprezentacji. (I SA/Łd 606/12 z dnia 22.06.2012r.) Według organów podatkowych kosztami reprezentacji z pewnością nie są wydatki na cele stricte reklamowe- zakup banerów, folderów czy prezentacji multimedialnych dotyczących działalności gospodarczej podatnika (tak Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 03.07.2012r., o sygn. IPPB5/423-295/12-4/RS). Nie jest nimi także drobny poczęstunek w postaci ciastek i napojów (z wyjątkiem alkoholu) serwowany w trakcie narad czy wewnętrznych spotkań, jako zwyczajowo uzasadniony w takich momentach (tak Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji indywidualnej z 24.01.2008r., o sygn. ITPB3/423-219/07/PS). Należy jednak podkreślić, że w związku z brakiem jednolitej definicji "reprezentacji" w prawie podatkowym, co do poszczególnych sytuacji orzeczenia organów podatkowych mogą się różnić, dlatego też najbardziej rozważnym będzie, w przypadku jakichkolwiek wątpliwości, zasięgnąć ich opinii. Jarosław Włoch

FORMY OPODATKOWANIA DZIAŁALNOŚCI

Formy opodatkowania działalności gospodarczej

Autorem artykułu jest Edyta Matysiak

Ktoś kiedyś powiedział, że w życiu pewne są tylko śmierć i podatki. Przyszli przedsiębiorcy wiedzą, że będą musieli płacić podatki. Nie każdy jednak wie, jakie są możliwe formy opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej. Mamy trzy formy opodatkowania:

Zasady ogólne - to najpopularniejsza i co istotne dostępna dla wszystkich rodzajów działalności forma opodatkowania. Przedsiębiorca, który wybierze zasady ogólne, zapłaci podatek od zysków, czyli od przychodów pomniejszonych o wydatki. Możliwość pomniejszenia podatku o koszty związane z prowadzoną działalnością to niewątpliwie największa zaleta tej formy opodatkowania. Osoby, które wybiorą zasady ogólne są - oczywiście - zobowiązane do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Szczegółowych informacji na temat tej formy opodatkowania należy szukać w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych - forma opodatkowania dostępna tylko dla niektórych rodzajów działalności gospodarczej. Przy tej formie opodatkowania podatek jest uzależniony wyłącznie od przychodu (nie można odliczyć kosztów, jak w przypadku zasad ogólnych). Ryczałtowcy muszą prowadzić ewidencję przychodów. Obowiązuje pięć stawek ryczałtu: 20%, 17%, 8,5%, 5.5% oraz 3%. Poszczególne stawki są - oczywiście - uzależnione od rodzaju działalności gospodarczej. Szczegółowych informacji na temat ryczałtu należy szukać w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
Karta podatkowa - najprostsza forma opodatkowania dostępna jednak (podobnie jak ryczałt) dla niektórych rodzajów działalności gospodarczej. Przedsiębiorca, który zdecyduje się na tę formę opodatkowania, będzie płacił stałą miesięczną kwotę podatku. O wysokości podatku zdecyduje Naczelnik Urzędu Skarbowego, a to, jaką decyzję podejmie, uzależnione będzie od:

Rodzaju działalności gospodarczej

Ilości zatrudnionych pracowników

Wielkości miejscowości, w której prowadzona będzie działalność

Kartowicze nie muszą prowadzić ksiąg podatkowych. Podobnie jednak jak inni podatnicy (przedsiębiorcy),są zobowiązani do prowadzenia ewidencji zatrudnienia, ewidencji Vat lub uproszczonej ewidencji Vat. Szczegółowych informacji na temat karty podatkowej należy szukać w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

---

www.wlasnafirma.biz.pl - wortal dla przyszłych przedsiębiorców

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

KIEDY U.S. ZWRACA ODSETKI OD NADPŁATY?

» Za opóźnienie w zwrocie nadpłaty fiskus zapłaci 14-proc. odsetki Wtorek, 8 maja (05:00) Jeśli urząd skarbowy spóźni się z przekazaniem nadpłaty, musi zapłacić wysokie odsetki za zwłokę - pod warunkiem jednak, że opóźnienie nie wynika z winy podatnika. Jeżeli wysyła pieniądze pocztą, kwota nadpłaty zostanie zmniejszona o prowizję za przekaz. Fiskus może zwrócić nam pieniądze w późniejszym niż 3 miesiące terminie, fot. Leszek Kotarba /Agencja SE/East News Urzędy skarbowe powinny zwrócić nadpłatę wynikającą z rocznego rozliczenia w ciągu 3 miesięcy od dnia, w którym zostało złożone zeznanie podatkowe. Oznacza to, że osoby, które złożyły PIT w ostatnim możliwym terminie - 30 kwietnia - powinny otrzymać pieniądze z urzędu skarbowego najpóźniej 30 lipca. Jeśli opóźnienie w zwrocie nadpłaty nie wynika z winy podatnika, za zwłokę w wypłacie tych pieniędzy przysługują mu odsetki (w wysokości jak od zaległości podatkowych, czyli aktualnie 14% w skali roku). Trzeba jednak mieć na uwadze, że szanse na to, iż fiskus spóźni się z przesłaniem na czas nadpłaty, są niewielkie - urzędy skarbowe skrupulatnie pilnują, by dotrzymać ustawowego terminu. Termin zwrotu liczy się od dnia wpływu zeznania do urzędu Ale uwaga, w przypadku zeznań rocznych przesyłanych pocztą, urzędy skarbowego mogą naliczać 3-miesięczny termin zwrotu nadpłaty nie od dnia, w którym formularz PIT został nadany na poczcie, ale od momentu, kiedy wpłynie fizycznie do urzędu skarbowego. Takie stanowisko fiskusa potwierdził m.in. w styczniu 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. akt I SA/Kr 1753/10, wyrok z dn. 19.01.2011 r.), który uznał, że nadpłata powinna zostać zwrócona w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania, ale pod tym pojęciem należy rozumieć dzień wpływu deklaracji lub wniosku do organu podatkowego, a nie dzień, w którym podatnik nadał pismo w placówce pocztowej. W wyroku argumentowano: "Samo złożenie zeznania podatkowego, z którego wynika obowiązek zwrotu nadpłaty, powoduje konieczność wszczęcia w tym zakresie odpowiedniego postępowania podatkowego. Datą wszczęcia takiego postępowania jest zgodnie z art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej data otrzymania przez organ stosownego wniosku. (...) Początkiem zatem terminu dla organu podatkowego do zwrotu nadpłaty jest dzień, w którym organy te otrzymały stosowne zeznanie". Korekta wydłuża czas oczekiwania Jeśli fiskus dopatrzy się błędów w naszym zeznaniu podatkowym i każe je skorygować - albo sam podatnik zorientuje się, że nieprawidłowo wypełnił formularz - trzymiesięczny termin zwrotu podatku będzie liczony od dnia złożenia korekty. Jeśli zatem dokonaliśmy korekty zeznania pod koniec maja, nadpłatę powinniśmy otrzymać najpóźniej pod koniec sierpnia. Gdy kwota nadpłaty nie przekracza 1 tys. zł, urząd skarbowy ma prawo sam skorygować zeznanie, ale przesyła podatnikowi kopię korekty. Jeśli ten w ciągu 14 dni nie zgłosi sprzeciwu, nadpłata jest zwracana w ciągu trzech miesięcy od dnia upływu terminu do wniesienia sprzeciwu. Od tego też dnia będą liczone odsetki, jeśli urząd skarbowy nie dotrzyma terminu zwrotu podatku. Przekaz pocztowy zmniejsza nadpłatę Osoba, która nie prowadzi działalności gospodarczej, nie ma obowiązku informowania fiskusa o swoim numerze konta. Jeśli natomiast go podała - wypełniając kiedyś formularz NIP-3 (od 1 stycznia 2012 r. zastąpił go ZAP-3) - podatek zostanie zwrócony na wskazany w nim rachunek bankowy. Jeśli fiskus nie zna naszego numeru konta, wyśle nadpłatę pocztą. Ale uwaga - w przypadku przekazu pocztowego kwota zwracanego podatku zmniejszy się o 1% i 5,20 zł, czyli o koszty przesyłki. Oznacza to, że jeśli spodziewamy się nadpłaty na przykład w wysokości 3 tys. zł, która zostanie wysłana pocztą, kwota ta zostanie uszczuplona o 35,20 zł. Można też odebrać nadpłatę w gotówce, pod warunkiem jednak, że poinformowaliśmy o tym fiskusa w rocznym formularzu PIT w części "Informacje uzupełniające". Masz dług u fiskusa? Zapomnij o nadpłacie Trzeba także mieć na uwadze, że fiskus może zwrócić nam pieniądze w późniejszym niż 3 miesiące terminie - na przykład w sytuacji, gdy zmieniliśmy numer konta i nie poinformowaliśmy o tym urzędu skarbowego. Urząd może też nie zwrócić nam pieniędzy, jeśli wysokość nadpłaty nie przekracza 8,80 zł, czyli kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym. Pieniądze te zazwyczaj są z urzędu zaliczane na poczet naszych przyszłych zobowiązań podatkowych, choć mamy prawo wystąpić o jej zwrot (tylko w kasie urzędu skarbowego). Nadpłaty nie otrzymamy także, gdy mamy dług wobec fiskusa - pokrywa ona nasze zaległe zobowiązania podatkowe. Agata Szymborska-Sutton